Mijn hoofdpijn

Jantien: Over intensief sporten, astma, migraine en afkicken van de medicijnen

Regelmatig lees ik verhalen van bezoekers van jullie website en dat zijn echt vreselijke verhalen van bijna uitzichtloze situaties.
Graag wil ik graag mijn verhaal vertellen omdat het bij mij nu juist heel goed gaat en wel... zonder medicijnen!

Toen ik een jaar of 20 was is bij mij migraine 'ontstaan', ik was jong en leefde gehaast. De 'stress' van toen zorgde bij toen voor de migraine.
Ik ging anders leven de migraine verdween tot hooguit 2 aanvallen per jaar.

Na een paar jaar ging ik aan de pil en zorgde een pil met stopweek voor mij voor migraine. De hormoon wisseling zorgde bij mij voor migraine. Uiteindelijk voelde ik me bijna 3 van de 4 weken in de maand beroerd en durfde ik geen afspraken te maken, de kans op migraine was te groot.
Ik heb nu een implanon. Een buisje in je arm die altijd continue een zelfde hoeveelheid hormonen afstoot en dat is de enige pil die voor mij werkt (heb vele soorten geprobeerd).

Inmiddels ben ik 33, maar een jaar of twee terug kwam de migraine terug. Nu totaal anders, maar vermoedelijk was het toch mijn zwakke plek.
Het was een sportgerelateerde migraine. Zo noem ik het zelf, het was zo duidelijk te herleiden. Ik stapte fit op de fiets, sloofde me goed uit en stapte er ziek vanaf.

Hoe het begon:
Ik sportte altijd al graag, gaf les op een sportschool en 'ineens' kreeg ik astma. Het duurde even voordat ik wist wat er met me aan de hand was, maar na een half jaar onderzoeken (dat gaat nu eenmaal niet zo snel) stelde het ziekenhuis de diagnose: astma. zonder twijfel.

Ik stopte met sporten, ik probeerde wel elke keer wat maar het ging niet, bovendien... elke keer als ik te weinig zuurstof kreeg, werd ik 'getrakteerd' op een migraine aanval. Dat motiveerde ook niet echt!

Na twee jaar leerde ik omgaan met de astma door middel van een goede warming-up en goed luisteren naar mijn lichaam. Ik merkte dat ik wel degelijk kon sporten, maar alles rustig moest opbouwen. Ik ging mountainbiken, hardlopen en bouwde dit op mijn manier op. Helaas kon ik na elke duurtraining of intensieve sport activiteit (bijv. minimaal 3 uur mountainbiken of 10 km hardlopen) nog net even eten, daarna gelijk mijn bed in, want... ik had weer migraine.

Van de dokter kreeg ik medicijnen voor de astma, maar ik had meer last van de bijwerkingen dan dat ik er baat bij had, en .... ik kreeg imigran tegen de migraine.
Dat werkte. Er ging een wereld voor me open. Ik kon sporten, voelde de migraine (al tijdens het sporten opkomen), nam een pilletje in en ik had een gewoon weekend, zoals ieder ander na een sport activiteit.

Toch bleef de migraine komen en helemaal fit na zo'n pilletje voel je je ook niet. (ik had het idee dat de echte aanval werd overgeslagen, maar de naweeën had ik wel, het dromerige afwezige 'watten in mijn kop' gevoel, down, concentratie problemen, misselijk, trillen, etc.). Ik ben naar een sportarts gegaan met dit probleem en ze gaf aan dat ik al mijn sporten veel te snel had opgebouwd. Mijn lichaam sputterde gewoon tegen, dat uitte zich in migraine. Ik sportte inmiddels 10-15 uur per week, reed MTB marathons in het buitenland, ging bergen beklimmen in de Alpen en vond het allemaal geweldig.

Het lijkt misschien zo dat ik de migraine er wel voor over had.
Dat was niet zo. Ik probeerde constant de intensiteit van het sporten aan te passen, het was echt een 'Trial & Error systeem', mijn eten, mijn drinken, de houding op de fiets, hoe laat ik op stond, hoe laat ik naar bed ging, hoe laat ik ging eten.... Elke stap die ik verzette werd onderhand bepaald door de migraine en ik leefde in een behoorlijk strak stramien van een vast ritme (wat eigenlijk best goed werkte, maar niet relaxed leven was). Als ik het maar niet weer kreeg.

Ik kon niet trainen zoals ik wilde, mijn spieren werden sterker, maar mijn longen werkten niet mee, want als ik benauwd werd, kreeg ik weer migraine. De sportarts adviseerde me een hartslagmeter om ervoor te zorgen dat ik in bepaalde zones bleef sporten. De warming-up, maar zeker ook de coolingdown bleken essentieel.
Ik leerde voelen wanneer mijn lijf warm was en dit scheelde ook weer heel veel migraine aanvallen. Super! Ik helemaal blij!

Toch kreeg ik af en toe een aanval, maar dat vond ik niet zo erg, want daar had ik imigran voor. Een wondermiddel was het!
Zo had ik weer een redelijk normaal leven en ik kon lekker sporten.

Uiteindelijk pakte ik de imigran veel te snel (achteraf gezien) en kreeg ik migraine om niks, ik kon de aanleiding gewoon niet meer vinden, bij een super lage intensiteit had ik al een migraine aanval en wel zo erg dat ik er ook de hele nacht bij moest overgeven en dacht dat mijn hoofd letterlijk explodeerde. Toen ben ik gaan zoeken op internet en kreeg ik toch wel sterk het idee dat ik een medicijn afhankelijke hoofdpijn had gecreëerd. Dit was februari 2006.

De volgende dag heb ik gebeld met de apotheek en opgevraagd hoeveel imigran ik had opgehaald in welke periode. Ik kwam uit op een gemiddelde van 4-5 tabletjes per week en dat mijn aanvallen waren veranderd sinds ik de imigran gebruikte. Ook las ik dat cafeïne en light produkten negatief konden werken. Ik dronk enorm veel colalight (1 a 2 flessen per dag).

Op mijn werk en in mijn omgeving heb ik aangekondigd dat ik per direct resoluut ga stoppen met de imigran en colalight en cafeïne houdende thee (koffie drink ik niet). Het zou dus kunnen zijn dat ik me ziek zou moeten melden (dat hoefde eerder niet omdat ik met dat pilletje redelijk kon werken). Iedereen reageerde positief op deze actie en hoopte op beterschap. Het was enorm fijn dat ik deze support kreeg.

Echter heb ik er nooit gebruik van hoeven maken. Elke week voelde ik me beter worden. Een collega van mij (die nog veel vaker migraine had dan ik) is toen ook gestopt met de imigran en enthousiast wisselden we de resultaten uit. Ik vond het echt niet normaal wat het effect ervan was. Soms kon ik het ook bijna niet geloven, maar omdat het bij mijn collega het zelfde resultaat had bleef ik er wel in geloven.

Het was ook nog eens relaxed dat ik niet meer na hoefde te denken of de pilletjes wel overal te lagen (op mijn werk, in mijn tas, bij mijn vriend, thuis, in de auto...). Wat een rust!

De aanvallen namen per week af en nu ben ik zelfs zover dat ik mij niet meer in ga houden met sporten, ik ga gewoon volle bak trainen en ga me niet meer inhouden omdat het wellicht een migraine aanval oproept. Last van mijn astma heb ik wel (maar door het sporten gaat dit ook heel goed) en indien nodig pas ik mijn training aan.

Ik heb me sinds een paar maanden aangemeld bij een triatlonclub en sport nu vrijwel elke dag en doe mee met kleine wedstrijdjes. Het gaat allemaal goed. Soms heb ik wat hoofdpijn, maar dat voelt heel anders en is normaal bij een flinke fysieke inspanning. Dat heeft mijn vriend ook (ook fanatiek sporter), eerder had ik dit waarschijnlijk  ook, maar werd het omgezet naar migraine, nu niet, het blijft erbij en gaat vanzelf weer weg na goed eten, drinken en herstel.

Mijn laatste echte migraine aanval heb ik in februari gehad, de dag/avond voordat ik definitief ben gestopt met de imigran.

Ik begrijp dat dit verhaal, heel erg 'mijn' verhaal is, behoorlijk specifiek door de astma, het sporten en het omgaan met beiden, maar ben zelf zo blij dat ik een oplossing heb gevonden dat ik het toch de moeite waard vond om het te laten publiceren. Iedereen mag mij ook mailen, misschien hebben jullie er wat aan.
Reageer naar info@debaar.net