Mijn hoofdpijn

Ik verlang vurig naar het voorjaar
door Sandra

Ieder mens is in zijn leven regelmatig verkouden, dus ik ook. Alleen zo'n vijf jaar geleden bleef het niet bij een neusverkoudheid. Het begon met keelpijn. Daarna werd ik verkouden en het vieze slijm nam niet alleen mijn neus in zijn greep, maar ook mijn hoofd. In die periode was het vrij stressig op mijn werk. Kennelijk had ik toen niet zo veel weerstand, want de hele winter ben ik verkouden gebleven en had ik veel last van een zeurende hoofdpijn. Als kind had ik zelden wel eens een migraineaanval gehad, maar dat was hoofdpijn met misselijkheid en braken. Een paar uren en dan was het ergste al weer voorbij. Nee, dit was echt iets anders. Een altijd aanwezige indringende pijn die net niet erg genoeg was om je ziek te melden en net niet zo was dat je echt lekker kon werken. Mijn eigen huisarts verwees me naar de KNO-arts en liet me een allergietest doen. Uit die allergietest kwam niets naar voren. De KNO-arts stelde ook gene echte afwijkingen vast.

De winter ging, de lente kwam en ik ging me een stuk beter voelen. Tot de volgende winterperiode. Dezelfde ellende en dan nog een stapje erger. Mijn linkerboven ooglid was helemaal dik en bedekte het ooglid bijna volledig. Mijn wangen waren ook opgezet, een beetje een hamstereffect als ik mijn neus optrok. De hoofdpijn en de verstopte neus waren op een gegeven moment zo heftig, dat ik weer naar de huisarts ben gegaan. Aangezien mijn eigen huisarts een andere baan had en er nog geen vervanger was, werd ik behandeld door een invaller. Die stelde onmiddellijk een diagnose: voorhoofdsholteontsteking. Ik kreeg antibiotica en dat was dat. Ik heb ze trouw genomen. Geen verbetering. Weer naar de huisarts, want de hoofdpijn begon erg pijnlijk en vervelend te worden. Ik werd echt moe van de chronische verkoudheid die in totaal denk ik zo'n drie maanden geduurd heeft. Vervanger nummer 2 stond me te woord en stelde vast dat het nooit een voorhoofdsholteontsteking geweest kon zijn. Weer doorverwezen naar de KNO-arts. Die stelde vast dat het een of andere allergie moest zijn en ik kreeg een neusspray voorgeschreven. Het hangende ooglid was volgens hem 'iets neurologisch' en daar moest ik het maar mee doen.

Inmiddels kreeg ik ander werk en gebeurden er allerlei zaken die veel stress bij mij oproepen. De chronische verkoudheid kwam die winter terug en de hoofdpijn was inmiddels ook chronisch geworden. Ik stond er mee op en ik ging er mee naar bed. Wanhopig besloot ik een alternatief arts in te schakelen. Een duidelijke diagnose gaf ze me niet, maar aan het dieetvoorschrift kon ik afleiden dat zij de diagnose 'spanningshoofdpijn' had gesteld. Het dieet hielp niet en de behandeling evenmin. Ik was weer bij af. Gelukkig leek de eerder voorgeschreven neusspray wel enige verlichting te bieden, al was ik wel wat huiverig voor mogelijke bijwerkingen. Een van de bijwerkingen was namelijk hoofdpijn.

Ik kwam in wat rustiger vaarwater, het weer werd weer lekker en de hoofdpijn leek even een boze droom. De kou bleef in 2006 lekker lang weg en ik voelde me - ondanks stress op het werk en wat lastige situaties thuis - prima. Totdat de temperatuur ging dalen en het weer slechter werd. De hamsterwangetjes kwamen terug en werden vergezeld door zwelling van een bovenooglid, branderige ogen, een zeurende rugpijn tussen de schouderbladen, een gespannen nek en weer die akelige hoofdpijn. Ik functioneer er voor de buitenwereld prima om, maar het is voor mezelf zo vervelend. Je wordt er zo moe van en je voelt je niet echt scherp. Je voelt je gewoon niet echt representatief en dat is voor mijn werk toch wel belangrijk.