Mijn hoofdpijn

Het verhaal van Desiree

Het is allemaal vroeg begonnen toen ik zo'n 8 jaar was kreeg ik veel hoofdpijn. Ik ben dan naar een neuroloog geweest en er kwam niks uit. Na verloop van tijd is mijn hoofdpijn weggegaan. Toen is het een aantal jaar 'rustig in mijn hoofd geweest'. Op mijn 14 de kreeg ik last van migraine zo'n 1 keer per zes weken. Dat was op dat moment lastig omdat ik nog op school zat, als ik dan weer zo'n aanval kreeg was ik weer 1 week uit de running. Maar dat was nog niks vergeleken nu. Mijn migraine aanvallen kwamen steeds vaker. Op de duur had ik 2 a 3 keer per maand zo'n aanval en ik begon ook (buiten mijn migraine) steeds meer hoofdpijn te krijgen, die hoofdpijn is na verloop van tijd niet meer weg gegaan. Ik kan echt zeggen dat ik vanaf ongeveer mijn 16 verjaardag elke dag en elke seconde hoofdpijn heb gehad. Zo rond mijn 14 verjaardag ben ik naar een andere neuroloog gegaan, ik was toen verhuisd. Hij was een behoorlijk jong iemand en niet echt geïnteresseerd. Ik had het gevoel dat ik niet  serieus werd genomen. Hij heeft wel de nodige onderzoeken uitgevoerd, maar deed net als of het allemaal over ging gaan. Ik kreeg een medicijn en hij zij dat het over een aantal maanden allemaal wel opgelost zou zijn. (ik vind het behoorlijk gevaarlijk om zo'n opmerking te maken, want ik rekende daar toen ook op en het werd eigenlijk steeds erger). Na een aantal maanden ben ik ook van neuroloog veranderd. Ik stond een tijd op de wachtlijst maar al gauw mocht ik komen. Deze neuroloog nam mij gelukkig wel serieus. Ik kreeg weer een aantal onderzoekjes maar dat viel allemaal wel mee. Hij heeft mij zo'n 1,5 jaar behandeld door steeds weer andere medicijnen te geven. Dar heeft helaas geen resultaat gehad. Elke keer weer die hoop dat het misschien wel weer weg zou gaan, maar helaas. Ik ben nu 17 jaar bijna 18 en ik heb nog steeds elke seconde van mijn leven hoofdpijn. Ik heb even een tijdje nodig gehad om eraan te wennen ik ging dan vroeger slapen zodat ik dan even geen hoofdpijn zou hebben. Maar na een tijd heb wist ik eigenlijk niet meer wat geen hoofdpijn meer was, het hoorde gewoon bij mijn leven. Op licht dagen was ik gewoon blij en kon ik alles normaal doen. Muziek draaien was zeker geen probleem alles kon gewoon. Maar er waren ook regelmatig dagen wanneer mijn hoofdpijn niet licht zijn. Dit zijn dan dagen waarop mijn functioneren in het dagelijks leven beïnvloed wordt, ik ben dan vaak wat gehumeurd en probeer ik alles toch zo normaal te laten velopen, muziek draaien is zeker geen optie. Huiswerk maken is dan ook geen pretje. Als ik nu naar me zelf kijk kan ik zeggen dat ik zo'n 4 van de 7 dagen zulke hoofdpijn heb. Maar ik heb het gevoel dat ik er echt aan het wennen ben. Ik ben ook al een hele tijd pijnstillers aan het slikken, een neurofen is snel ingenomen, maar het haalde altijd maximaal 10% van mijn pijn weg, heel weinig dus, maar ik was blij dat het hielp en nu nog. Ik ben sinds 2 weken gestopt met de pijnstillers om dat ik bang ben dat het misschien medicijn afhankelijk is geworden. Er zij weken geweest waar ik zo'n 10 pijnstillers per week nam, nu is dat allemaal afgelopen, ik verbied het me zelf om het in te nemen. Ik ben nu trots op me zelf ik ga volgende week mijn derde week in zonder pijnstillers. Ik heb ook veel andere dingen geprobeerd zoals acupunctuur, osteopathie, homeopathie, manuele therapie, diëten enz. mijn migraine aanvallen zijn behoorlijk afgenomen sinds ik acupunctuur heb, dat is dan ook het enigste wat heeft geholpen. Ik word er eigenlijk geïrriteerd van als iemand in mijn klas zegt, ik heb hoofdpijn en hier over door blijft zuren en dit 3 keer in 5 min zegt. Ze zou eens moeten weten. Vaak krijg ik ook zo'n opmerking van er zijn heel veel mensen die hoofdpijn hebben, maar aan zo iets heb ik niks. Ik weet dat andere mensen het hebben en ook nog genoeg die het nog erger hebben als ik, maar daar hebben we niks aan. Ik denk dat de mensen die dit lezen  mij wel zullen begrijpen.

Ik praat eigenlijk niet zo graag over mijn hoofdpijn, veel mensen begrijpen het niet, ze zeggen van wel maar als je na de 5 de keer zegt dat je die avond niet mee wilt gaan omdat je hoofdpijn weer eens te erg is dan laten ze je wel vallen hoor. Geloof me, of ze zijn boos dat de muziek in bijvoorbeeld de auto voor de zoveelste keer uit moet. Mijn sociale leven is eigenlijk niet heel groot. Uitgaan hoort er bij mij niet bij. Ik kan mijn dagen dat ik uit ben gegaan op mijn handen tellen. En eigenlijk weet ik ook niet hoe ik me daar zou amuseren, stel je voor dat ik geen hoofdpijn heb, ik zou echt niet weten hoe ik uit moet gaan het lijkt wel of ik dat gewoon niet kan. Ook is het zo dat sommige mensen het heel goed bedoelen en dan altijd als ik ze tegen kom over mijn hoofdpijn vragen, dat is heel lief  bedoeld maar ook heel vermoeiend, elke keer als je er dan niet over denkt wordt je er weer aan herinnerd. Maar ik neem ze dat niet kwalijk ze. Maar soms heb ik ook de behoefte om erover te praten, iemand die me echt berijpt of gewoon iemand die ik niet ken, die me gewoon helpt door te luisteren. Maar momenteel heb ken ik die persoon nog niet, dus nog even door zoeken.