Mijn hoofdpijn

De eindeloze zoektocht van Sharon

Mijn hoofdpijn begon in Maart 2000, toen ik 18 jaar was. Ik liep toen stage bij een centrum voor geestelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen en had het er erg naar mijn zin. Ik heb altijd een fijne jeugd gehad, met mensen om mij heen die mij vreugde gaven en mij steunden in alles wat ik deed. Het begon met eens in de week hoofdpijn, naar om de dag hoofdpijn en dacht dat het met een pijnstiller wel weg zou gaan. Ik had sowieso geen ervaring met pijnstillers en was nooit echt ziek geweest, niet eens verkouden. Vervolgens ging mijn hoofdpijn niet weg en bleef ik dag in dag uit last hebben van hoofdpijn en begon ik me wat zorgen te maken en maakte een afspraak met de dokter. Vanaf dat moment begon de lange zoektocht naar de oorsprong van mijn hoofdpijn. Nu inmiddels 6 jaar later, kan ik het nog steeds niet helemaal bevatten, hoe lang ik al hiermee loop en waar ik nu in mijn leven had kunnen staan, als ik deze hoofdpijn nooit had gekregen. Mijn toenmalige huisarts, moge hij rusten in vrede, had toen geen besef wat er in mijn hoofd speelde. Ikzelf ook niet! Die symptomen die ik toen had, heb ik nu nog steeds. Ik zal proberen te omschrijven waar ik iedere dag last van heb;

Oorpijn, pijn die over mijn hele gezicht stroomt, pijn aan beide kanten op mijn ‘slapen’. Steken die door mijn hoofd heen lopen en trekken achter mijn ogen en neus. Soms kan ik niet eens van links naar rechts kijken, omdat dat zeer doet. Erg gevoelig voor licht, het doet dan zeer aan mijn ogen Ik kan niet lang voorover bukken, na twee tellen heb ik het gevoel in mijn hoofd alsof hij ‘volloopt’ en uit elkaar spat ( anders kan ik het niet omschrijven ). Schudden met mijn hoofd, is al heel pijnlijk. Ik heb continu last van een stijve nek en schouders. Vooral ’s avonds, wanneer het stil is in huis, hoor ik suizen in mijn hoofd of voel ik mijn hart bonzen. Ik zie erg snel wazig als ik naar tv kijk of iets lees en zie mijn bloedvaatjes in mijn ogen donkerrood worden, soms heb ik ook een rode stip aan de binnenkant van beiden ogen. Van mezelf ben ik lichtgekleurd, maar mijn gezicht trekt vaak bleek weg en heb donkere kringen rond mijn ogen. Dit alles wordt versterkt met koude weersomstandigheden, lichamelijke oefeningen zoals, rennen en springen, om maar een voorbeeld te noemen. Maar ook kleine bewegingen in mijn gezicht, zoals kauwen, glimlachen of huilen verstrekt de pijn in mijn hoofd. Ook kan ik niet tegen hard geluid, zoals een omgeving met veel mensen om mij heen die praten of in een uitgaansgelegenheid. Mijn hoofdpijn is continu aanwezig, vanaf het moment dat ik opsta tot het moment dat ik in slaap val.

Na jaren is mijn huisarts gaan begrijpen dat het niet ‘tussen mijn oren’ zit. Jaren heb ik het gevoel gehad niet serieus genomen te worden. Ik denk ook dat het deels met mijn leeftijd toen te maken heeft gehad. Mijn moeder ging altijd mee naar de dokter en ik dacht toen dat de dokter alles wel kon oplossen. Daarom vind ik het ook belangrijk dat mijn verhaal begrepen wordt en dat er ook een groep bestaat die erg afhankelijk kan zijn (geweest) van zijn/haar omgeving, met betrekking tot zijn/haar ‘ziekte’ en dat hier ook naar geluisterd wordt.  Mijn dokter stond wel open voor mijn ideeën en verwees me altijd door naar specialisten, hij stond me nooit in de weg. Maar hoe los je zoiets op als je geen aanleiding hebt gehad om hoofdpijn te krijgen? Wat is de bron? De zoektocht naar de bron begon met ;

• IJzertabletten en bloedprikken
• Langs een Chinese arts voor een kruiden/theekuur
• Langs een opticien. Ik draag nu een plus 1-bril, die eigenlijk niet helpt
• Fysiotherapie voor kraken en lichaamshouding
• Fysiotherapie voor mijn kaakgewrichten
• Ontspannings- en massagetherapie
• Langs een kaakchirurg, mijn vier verstandskiezen eruit laten trekken, zonder dat dit nodig was
• Letten op mijn voedingspatroon, voldoende water drinken enz.
• Fysiotherapie voor accupunctuur
• Langs een KNO-arts geweest, er bleek vanuit dat oogpunt niks aan de hand te zijn
• Langs de gynaecoloog geweest, ben ik van de zwaarste pil, uiteindelijk overgegaan naar de Mirena-spiraal, met de minste hormonen
• Allerlei soorten pijnstillers gebruikt, al ben ik daar geen voorstander van, dus slik ze bijna nooit
• Langs een maatschappelijk werker geweest voor advies
• Een ‘zakelijk en onpersoonlijk’ bezoek aan de assistent van de neuroloog gehad, ook nooit een scan gehad

Er 1 ding waar ik wel tijdelijk baat bij heb gehad! Dat was toen ik bij een specialist langs was geweest, die met drukpunten werkte. Hij bewerkte de spieren/doorbloeding in mijn nek en gezicht zo dusdanig dat mijn hoofdpijn na de behandeling een half uurtje weg was. Ik voelde me totaal licht in mijn hoofd. Hij vertelde dat deze behandeling ervoor zorgde dat het bloed wegliep uit mijn hoofd, omdat er teveel bloed door mijn hoofd zou stromen. Maar helaas was deze behandeling niet blijvend.
Dan maar weer concluderen dat het ‘tussen de oren’ zit? Ik ben een rustig persoontje, altijd positief gezind en klaag bijna nooit ergens over. Ik ben erg vrijgevig en sta altijd open voor suggesties. Door de jaren heen, ben ik wat teruggetrokken geworden. Door deze ‘last’ ben ik ook een erg emotioneel persoon geworden. Nu, op dit moment in mijn leven, werk ik niet, vermijd ik plaatsen en situaties om mijn hoofdpijn niet te versterken. Ik voel me soms opgesloten in huis en mis een stuk sociaal leven, omdat ik soms niet naar verjaardagen ga of niet lang blijf. Soms als ik met iemand praat, heb ik het gevoel dat ze aan me zien dat ik ergens mee zit of dat ik er ‘ziek’ uitzie en dan gaan vragen wat er aan de hand is en dan heb ik al de neiging om te gaan huilen. Een handje vol mensen weten van mijn situatie, degenen die mij frequent zien. Ik heb namelijk ervaren dat als ik het er met andere mensen over heb, dat ik niet altijd begrepen wordt, omdat zij het zien als maar ‘een hoofpijntje’, dat zo opgelost kan worden, of dat ‘mijn hoofdpijn’ het gesprek van de dag wordt en ik er steeds aan herinnert wordt. Ik sluit mensen buiten die onnodig alleen maar over problemen praten, bewust of onbewust. Zelfs mijn uitkerende instantie heeft meer begrip voor mijn situatie, denk ik dan soms. Houd jezelf nooit in en uit jezelf als het moet. Uiteindelijk kan niemand in jouw schoenen staan, maar ik vind dat jij jouw leven zo moet aanpassen dat je door het leven kan en hetgeen wat je tegenhoud, proberen van je af te zetten.    

Persoonlijk denk ik dat mijn hoofdpijn ontstaan is door een druk in mijn hoofd ( letterlijk ), een samenspel van slechte doorbloeding en overbelaste spieren. ( Vanwege het vaak kauwen op kauwgom en altijd met nat haar naar buiten gaan, ongeacht de weersomstandigheden )
Inmiddels heb ik een nieuwe huisarts en begin ik met mijn verhaal van voor af aan.
Ook wacht ik op de dag dat ik naar het Bonifatius Kliniek, te Dokkum kan gaan, waar men de tijd voor je neemt en er heel wat specialisten zijn om met je aan het werk te gaan. Mijn afspraak heb ik op 15 september, dit jaar, even afwachten dus maar…