Mijn hoofdpijn

Het verhaal van een hoofdpijnpatiënt

Ik ben een man van 32 uit België, namelijk uit Brugge. Ik heb reeds 3 jaar last van clusterhoofdpijn. In het begin was het episodisch, intussen heb ik het al chronisch  Ik had een mooie job aan de kust, intussen is er al heel wat veranderd in mijn toch nog prille leven. In het begin nam ik allerlei producten, zoals Aspegic, of Neurofen tegen die aanvallen. Dat hielp mij natuurlijk niet, de pijn was niet te dragen. Mijn eigen huisarts heeft toen clusterhoofdpijn vastgesteld.Ik wist bij god niet wat dat was. Ik moest dringend onder de scan in Brugge om zeker te weten of het wel clusterhoofdpijn was.
En gelukkig was verder alles in orde op de scan. Na mijn verhaal stelde mijn neuroloog clusterhoofdpijn vast. Ik kreeg een injectie mee en daar mocht ik het mee doen.

Ik mocht maximaal 2 injecties geven per dag maar ik had 5 aanvallen per dag. Ik heb dit nog een aantal weken volgehouden op mijn werk. Maar ik ontvluchtte toch steeds mijn werk om ofwel een injectie te geven ofwel, mijn hoofd tegen de wc deur te smakken van de pijn. Terug bij mijn neuroloog zei ik dat ik teveel injecties zou moeten geven aan mezelf.
Hij schreef Topamax voor en zuurstof. Met die zuurstof gaat alles OK, maar je moet er snel bij zijn. Ben je eenmaal te laat en je zit er voor een uurtje te kreunen van de pijn.
Na aantal maanden was ik nog altijd niet pijnvrij. Vervolgens kreeg ik Deseril, maanden later Lodixal, later, Lithium, dan Redomex, en vervolgens Indocid.

Vandaag de dag neem ik Lithium, en Lodixal met Topamax , en eerlijk gezegd helpt niks, maar ook echt niks, behalve mijn zuurstof.
Intussen is de zuurstof dan ook mijn beste vriend geworden. Ik ga nergens heen zonder zuurstof.
Ik ben fanatiek supporter van de voetbalclub Club Brugge, maar het is soms nogal een ramp om daar naartoe te gaan. Ik heb al een aantal keren een aanval gekregen tijdens voetbalwedstrijden en loop dan het stadion uit naar mijn wagen, die 15 minuten lopen van het stadion staat. Eenmaal in mijn wagen als ik aan de zuurstof ga, is de aanval volledig uitgebroken. Als de aanval over is , ga ik pas terug het stadion binnen en hoop ik dat er geen 2e aanval komt. Dat is altijd de angst als men ergens heen gaat.
Zonder zuurstof ga ik niet naar buiten. Laatst was ik in een winkel aan het wachten bij de kassa en opeens kreeg ik een aanval. Er stond veel volk, vroeger zou ik blijven staan, ditmaal liet ik alles staan, en ging ik naar mijn wagen om zuurstof toe te dienen. De mensen keken wel raar, maar dat kon mij echt op dat moment niet schelen.
Ik voetbalde vroeger zelf ook, maar ben ermee gestopt. Ik kreeg aanvallen na zware inspanningen of tijdens een wedstrijd. Dat is om gek te worden. Ik speel nu biljart in competitie maar dat loopt ook niet van een leien dakje, soms moet ik op een vrijdag tweemaal naar de auto lopen voor zuurstof. Ook pretparken zijn niet meer aan mij besteed. Ik probeer nog zo veel mogelijk te doen maar het is verdomd niet gemakkelijk. Ik heb n.l. dag in dag uit aanvallen. Als er mij iemand het middel kan geven, zou formidabel zijn, maar ik denk dat die nog moet geboren worden.

Vroeger dronk ik nogal eens een biertje met vrienden, dat wat ook wel heel plezant was, behoort nu ook tot de verleden tijd. Ik ga nog wel eens iets drinken maar ik weet vlug hoe laat het is dan. Dit was mijn verhaal over clusterhoofdpijn, in het kort wel te verstaan hoor.
Doei