Mijn hoofdpijn

Mijn naam is Patricia, ik ben 27 jaar en heb al zo’n 12 jaar last
van hoofdpijn. Het begon allemaal op een mooie dag, er was kermis in ons dorp en ik ging daar als jonge meid natuurlijk heen. Ik ging met een vriend in de bots auto en toen waren er 2 malloten die tegen ons aanbotsten (logisch) maar er kwam er één van voor en tegelijkertijd één van achter en dat was een flinke klap. Ik kwam er uit en kon mijn nek en rug bijna niet bewegen. Ik ben toen zo goed en zo kwaad als het ging naar huis gegaan en vertelde het aan mijn moeder. Die reageerde er niet op en mijn vader zei dat ik me niet zo moest aanstellen. Nou daar zit je dan als 15-jarig meisje op een stoel te verrekken van de pijn en ik mocht niet naar de dokter.

Ik heb er ongeveer anderhalve week last van gehad en moest gewoon naar
school en meedoen met gym. Dat was een hel.
Toen de maanden vestreken, kreeg ik last van hoofdpijn. Eerst gewoon één keer in de maand als ik ongesteld werd. Ja, dat hoort er bij zei mijn moeder daar heb ik ook last van.

Maar toen er meer maanden versteken, kreeg ik er ook meer last van. Ik ben toen begonnen net als ieder ander met aspirines. Het begon er met 1 toen dat niet werkte 2 en toen ik een half doosje per dag slikte, ben ik ermee gestopt want ik kreeg er maagpijn van en het werkt toch niet meer. Ik ben naar een huisarts gegaan die me vertelde dat ik me aanstelde en gewoon wat rustiger aan moest doen. Hij zei dat ik me gewoon druk liep te maken op school. Op gegeven moment was ik 20 en was al 2 jaar van school af en had er nog steeds last van en ben toen maar weer eens naar de dokter gegaan (naar de zoveelste keer weggestuurd te zijn) en toen moest ik maar naar een osteopaat/fysiotherapie. Daar heb ik ruim een half jaar gelopen en werd gemasseerd op schouders en nek en moest oefeningen doen, maar het hielp niks en ben er toen ook maar mee gestopt. Ze konden mij niet meer helpen en wisten ook niet meer wat ze moesten doen.

Op gegeven moment kreeg ik ook last van mijn gezicht heb begon met mijn oor, ik kreeg steken ik mijn oorschelp en mijn kaak begon ook zeer te doen. Ik moest toen naar de tandarts en had toen ook pijn. Hij zei dat mijn verstandskiezen eruit moesten. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn kiezen zijn er onder uit getrokken en ik kreeg toen voor de pijn brufen 600 mg mee en het werkte voor mijn kies pijn maar ook voor mijn hoofd. Ik vroeg aan de huisarts op ik die niet kon krijgen voor mijn hoofd, ja zij hij als dat helpt mag dat wel.
Op mij 22ste ben ik op mijn zelf gaan wonen en had een nieuwe huisarts gevonden. Ik dacht die kan mij vast wel helpen. Maar nee, ik kwam daar en begon met mijn verhaal en ook zijn conclusie was dat ik wel een te druk leven zou hebben en wat minder hard moest werken. Ik een te druk leven hou toch op! Door die hoofdpijn heb ik geen vrienden meer. Je belt 1 keer af omdat je hoofdpijn hebt en dan nog een keer en op een gegeven moment bellen de mensen jou niet meer. Ze begrijpen het ook niet omdat je zelf niet eens weet wat er aan de hand is met je hoofd. Stappen werd ook al minder omdat je er veel last van hebt en je hebt bijna niemand meer. En mijn Werk, tja, ik zit er de hele dag, maar het is vrij rustig werk met af en toe een zurende baas maar wie heeft dat niet? Dus dat was het ook niet. Ik weer terug naar de huisarts na een paar maanden ja ga maar naar Mensendieck. OK ik daar heen en ja hoor na een paar maanden stond ik weer op straat we kunnen niks voor je doen. Ik weer terug naar de huisarts ga maar naar het ziekenhuis foto's laten maken van je rug daar uit bleek dat ik scoliose heb. Er zit een s in mijn ruggenwervel van af ongeveer mijn bh bandje tot de laatste wervel.
Ga nu maar naar een fysiotherapeut. Ja maar daar ben ik al eens naar toe geweest. Nee deze heeft een andere behandeling voor je. OK ik er naar toe en je raadt het nooit: ik stond met 1 jaar weer buiten en mijn hoofdpijn is nog steeds niet weg en het word alleen maar erger. De symptomen die ik nu heb aan de rechter kant van mijn gezicht zijn rode ogen, altijd een verstopte neus, pijn in mijn kaak, kleine pupillen(als ik een aanval krijg), afzakkend ooglid, gezwollen ooglid, tong is wat
dikker, bij een aanval ben ik duizelig, aan een kant heb ik minder gevoel,
steken ik mijn slaap gedeelte.
Hups dan gaan we weer naar de huisarts. Ga maar naar een neuroloog. Ik naar een neuroloog, hij mijn verhaal aangehoord. OK we gaan een MRI scan
maken van je hoofd en je rug. Een week wachten en het antwoord er is niks aan de hand buiten het feit dat u scoliose heeft. Ja maar de hoofdpijn moet toch ergens vandaan komen! Ja ik weet het niet maar als je een aanval krijgt heb je hier wat smelt tabletten en over een maand zie ik je weer terug. Een maand later: nou die tabletten hoef ik niet ik word er zo suf van dat ik niet eens meer wat kan zeggen en lopen. Ik kon beter gaan kruipen dan ging ik harder ik zwalkte alle kanten op. Dat was niet de bedoeling, we gaan wat anders proberen: anti-epileptische pillen, eerst wat lichtere voor de eerste 2 weken en dan wat zwaardere voor een maand. OK doen we, jeetje wat een pillen, konden ze niet groter het leken wel olifanten pillen, maar goed ik de eerste twee weken geslikt nou dat ging volgens mijn niet helemaal goed ik viel er van af ik kon niet neer eten het leek wel of er brok in mijn keel zat en als ik even wat had gedaan leek het net of ik een marathon had gelopen zo moe was ik. Ik ben aan de tweede kuur begonnen die zwaardere pillen maar heb het een week vol gehouden en er toen mee gestopt en terug gegaan naar de neuroloog. Ik vertelde wat er gebeurd was, en hij wist het ook niet meer. Daar sta je dan: wanhopig niemand die je kan helpen en niemand die iets weet.
Op dit moment heb ik dagelijks pijn en slik dan maar brufen 600, dat is het enige wat een beetje helpt. Ik ben sinds een jaar 3 dagen in de week gaan werken omdat ik het anders niet meer aan kan en na die 3 dagen heb ik echt rust nodig. Stappen en leuke dingen doen zit er niet meer in.Ik leef op dit moment in isolement en word gek van me zelf. Autorijden kan ik niet meer, ik ben een gevaar op de weg door de hoofdpijn is mijn reactievermogen erg traag en zie dingen in het verkeer niet meer of te laat. Gelukkig heb ik wel een hele lieve vriend die het heel goed begrijpt maar soms ook erg vervelend vind omdat ik niet veel meer kan.
Vertrouwen in de huisarts heb ik niet meer en ga daarom ook niet meer naar hem toe. En vrienden heb ik nu helemaal niet meer die zitten niet op iemand te wachten met hoofdpijn. En dat gezeur als mensen vragen hoe het gaat zeg ik ja het gaat goed want men heeft het te druk met andere dingen in het leven en zitten ook niet te wachten op je verhaal.
Soms denk ik wel eens was ik er maar niet meer dan had ik ook geen pijn meer. Ik weet niet wat ik nog kan doen.

Ik hoop dat ik een antwoord krijg op dit verhaal of een oplossing.

Patricia

Wie herkent het verhaal van Patricia en kan haar wellicht een tip geven? Reacties kunnen naar info@debaar.net